علت افزایش تشخیص اوتیسم پس از کرونا؛ چرا آمار در دختران و زنان بیشتر شده است؟

آمار ثبت تشخیص اوتیسم در سال های پس از همه گیری کووید ۱۹ افزایش یافته است؛ اما نتایج یک پژوهش جدید نشان می دهد این اتفاق لزوما به معنای بیشتر شدن ناگهانی اوتیسم در جامعه نیست. بخش مهمی از افزایش ثبت شده، به شناسایی دختران و زنانی مربوط می شود که ویژگی های اوتیسم در آن ها سال ها نادیده گرفته شده بود.

پژوهشگران با بررسی پرونده های پزشکی بیش از ۱۷۱ هزار نفر دریافتند که روند تشخیص اوتیسم در زنان پس از سال ۲۰۲۰ به شکل محسوسی افزایش یافته است، در حالی که میزان تشخیص در مردان ثابت مانده یا کاهش پیدا کرده است. این یافته بار دیگر نشان می دهد که ابزارهای غربالگری و الگوهای سنتی تشخیص، همیشه قادر به شناسایی جلوه های متفاوت اوتیسم در دختران و زنان نبوده اند.

آیا کرونا باعث افزایش اوتیسم شده است؟

هم زمان شدن افزایش تشخیص اوتیسم با همه گیری کرونا ممکن است این تصور را ایجاد کند که ابتلا به کووید ۱۹ عامل افزایش اوتیسم بوده است. با این حال، مطالعه جدید چنین رابطه علت و معلولی را ثابت نمی کند و پژوهشگران نیز درباره چنین برداشتی هشدار داده اند.

اوتیسم یک وضعیت عصب رشدی است که ویژگی های آن معمولا از سال های ابتدایی رشد وجود دارند، حتی اگر تشخیص رسمی تا نوجوانی یا بزرگسالی انجام نشود. افزایش تعداد پرونده های ثبت شده پس از سال ۲۰۲۰ می تواند نتیجه دسترسی بهتر به ارزیابی، افزایش آگاهی عمومی و شناسایی افرادی باشد که پیش از این از روند تشخیص جا مانده بودند.

این مطالعه نشان نمی دهد که ویروس کرونا باعث ایجاد اوتیسم شده است. آنچه پژوهشگران اندازه گیری کرده اند، تغییر در تعداد نخستین تشخیص های ثبت شده در یک سیستم درمانی بوده است، نه تغییر واقعی در تعداد افرادی که با ویژگی های اوتیسم متولد شده اند.

پژوهش جدید درباره تشخیص اوتیسم چه میگوید؟

این مطالعه با استفاده از اطلاعات پرونده های الکترونیکی سلامت یک سیستم درمانی بزرگ در ایالات متحده انجام شده است. پژوهشگران روند ثبت تشخیص اوتیسم را بین سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۴ بررسی کردند تا مشخص شود الگوی شناسایی این وضعیت پیش و پس از همه گیری چگونه تغییر کرده است.

در مجموع، اطلاعات ۱۷۱ هزار و ۱۳۴ نفر وارد پژوهش شد. تمام شرکت کنندگان در هر سال از دوره مورد بررسی، حداقل یک بار از خدمات همان سیستم درمانی استفاده کرده بودند. این شرط به پژوهشگران کمک کرد تغییرات تشخیص را در میان افرادی بررسی کنند که ارتباط مداومی با خدمات سلامت داشتند.

نتایج نشان داد میزان سالانه تشخیص های تازه ثبت شده تا سال ۲۰۲۰ کاهش یافت، اما پس از آن افزایش پیدا کرد. هنگامی که داده ها بر اساس جنسیت بررسی شدند، مشخص شد این افزایش تقریبا به طور کامل با بیشتر شدن تشخیص در زنان ارتباط دارد.

افزایش ۱۹ درصدی تشخیص اوتیسم در زنان

روند تشخیص اوتیسم در زنان و مردان پس از سال ۲۰۲۰ یکسان نبوده است. در حالی که میزان ثبت تشخیص در مردان ثابت ماند یا کاهش پیدا کرد، تعداد تشخیص های تازه در زنان با سرعت قابل توجهی افزایش یافت.

بر اساس نتایج پژوهش، میزان تشخیص اوتیسم در دختران و زنان از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ به طور متوسط سالانه ۱۹ درصد افزایش داشت. تعداد زنانی که هر سال برای نخستین بار در این سیستم درمانی تشخیص اوتیسم دریافت کردند نیز از ۲۸۴ نفر در سال ۲۰۱۶ به ۵۱۳ نفر در سال ۲۰۲۴ رسید.

افزایش تشخیص در همه گروه های سنی زنان یکسان نبود. بیشترین رشد در دختران نوجوان مشاهده شد. میزان ثبت تشخیص در دختران ۱۰ تا ۱۸ ساله بین سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ سالانه حدود ۲۲.۳ درصد افزایش یافت.

این یافته نشان می دهد که رشد کلی آمار اوتیسم، تفاوت مهمی را میان زنان و مردان پنهان کرده است. به بیان ساده، همه گروه های جامعه به یک اندازه با افزایش تشخیص روبرو نشده اند.

چرا اوتیسم در دختران دیرتر تشخیص داده می شود؟

بخش قابل توجهی از دانش پزشکی درباره اوتیسم بر اساس پژوهش هایی شکل گرفته که بیشتر شرکت کنندگان آن ها پسران و مردان بوده اند. در نتیجه، بسیاری از ابزارهای غربالگری برای شناسایی نشانه هایی طراحی شده اند که در پسران بیشتر دیده یا بهتر شناخته شده اند.

اوتیسم در دختران ممکن است به شکل متفاوتی بروز پیدا کند. برخی دختران تمایل بیشتری به برقراری ارتباط اجتماعی نشان می دهند، علایق محدود آن ها از نظر اطرافیان عادی تر به نظر می رسد یا برای پنهان کردن مشکلات خود تلاش بیشتری می کنند.

برای مثال، ممکن است یک دختر رفتار همسالان خود را با دقت مشاهده و تقلید کند، پاسخ های اجتماعی را از قبل تمرین کند یا در محیط مدرسه مشکلات خود را پنهان نگه دارد. این تلاش که گاهی با عنوان پوشاندن یا استتار ویژگی های اوتیسم شناخته می شود، می تواند تشخیص را به تاخیر بیندازد.

پژوهش جدید نشان داد زنان به طور متوسط در سن ۱۵.۷ سالگی و مردان در سن ۱۲.۳ سالگی تشخیص دریافت کرده اند. بنابراین تشخیص اوتیسم در زنان به طور میانگین حدود ۳.۴ سال دیرتر ثبت شده است.

چرا نوجوانی زمان مهمی برای تشخیص دختران است؟

ویژگی های اوتیسم ممکن است در سال های ابتدایی زندگی وجود داشته باشند، اما در برخی دختران تا دوران نوجوانی توجه جدی اطرافیان را جلب نکنند. پیچیده تر شدن روابط اجتماعی در این دوره می تواند راهکارهایی را که فرد برای پنهان کردن مشکلات خود استفاده می کرده، ناکارآمد کند.

در دوران کودکی، روابط دوستانه معمولا ساده تر هستند و والدین یا معلمان ممکن است سکوت، اضطراب یا کناره گیری یک دختر را به خجالتی بودن نسبت دهند. با ورود به نوجوانی، قواعد اجتماعی پیچیده تر می شوند و فشار برای هماهنگ شدن با گروه همسالان افزایش پیدا می کند.

دختران اوتیستیک ممکن است در این مرحله با خستگی شدید اجتماعی، اضطراب، افسردگی، مشکلات حسی، فرسودگی یا دشواری در حفظ روابط دوستانه روبرو شوند. گاهی همین مشکلات، خانواده یا درمانگر را به بررسی احتمال اوتیسم هدایت می کنند.

یک مطالعه گسترده در سوئد نیز نشان داده است که نسبت تشخیص اوتیسم میان مردان و زنان با افزایش سن کاهش می یابد. این موضوع می تواند نشان دهد که بخشی از دختران در سنین پایین شناسایی نمی شوند و در نوجوانی یا بزرگسالی به تشخیص می رسند.

همه گیری کرونا چه نقشی در افزایش تشخیص اوتیسم داشت؟

همه گیری کرونا احتمالا مسیر دسترسی به خدمات تشخیصی را تغییر داده است، اما نمی توان تمام افزایش مشاهده شده را تنها با اختلالات سال ۲۰۲۰ توضیح داد. عوامل مختلفی ممکن است هم زمان بر این روند اثر گذاشته باشند.

در ماه های ابتدایی همه گیری، تعطیلی مدارس، کاهش مراجعه های معمول پزشکی و محدود شدن غربالگری های رشدی باعث شد بسیاری از ارزیابی ها به تعویق بیفتند. پس از بازگشایی مراکز درمانی، بخشی از این پرونده های عقب افتاده دوباره وارد مسیر تشخیص شدند.

گسترش خدمات پزشکی از راه دور نیز ممکن است دسترسی بعضی افراد به متخصصان را آسان تر کرده باشد. همچنین افزایش محتوای آموزشی در شبکه های اجتماعی باعث شد بسیاری از زنان، تجربه های افراد اوتیستیک را ببینند و ویژگی هایی مشابه را در خود شناسایی کنند.

با این حال، وقتی پژوهشگران اطلاعات سال غیر معمول ۲۰۲۰ را از تحلیل کنار گذاشتند، روند افزایش تشخیص در زنان همچنان باقی ماند. در این تحلیل، نقطه تغییر روند به سال ۲۰۱۸ منتقل شد. بنابراین کرونا ممکن است این فرایند را تقویت کرده باشد، اما احتمالا آغاز کننده اصلی آن نبوده است.

تشخیص دیرهنگام اوتیسم چه پیامدهایی دارد؟

دریافت تشخیص اوتیسم تنها به معنای ثبت یک عنوان در پرونده پزشکی نیست. تشخیص صحیح می تواند به فرد کمک کند نیازهای خود را بهتر بشناسد و به حمایت های درمانی، آموزشی، شغلی و اجتماعی مناسب دسترسی پیدا کند.

دختران و زنانی که تشخیص دریافت نمی کنند، ممکن است سال ها مشکلات خود را به ضعف شخصیتی، تنبلی، حساسیت زیاد یا ناتوانی اجتماعی نسبت دهند. برخی از آن ها پیش از شناسایی اوتیسم، تنها با تشخیص هایی مانند اضطراب، افسردگی یا اختلال شخصیت درمان می شوند.

تشخیص دیرهنگام ممکن است دسترسی به امکانات مدرسه، حمایت در دانشگاه، سازگاری محیط کار و خدمات سلامت روان را به تاخیر بیندازد. البته تشخیص اوتیسم باید بر اساس ارزیابی جامع متخصص انجام شود و مشاهده چند ویژگی در شبکه های اجتماعی برای تشخیص کافی نیست.

جمع بندی

افزایش تشخیص اوتیسم پس از کرونا به معنای ایجاد موج ناگهانی اوتیسم نیست. نتایج مطالعه جدید نشان می دهد بخش بزرگی از رشد آمار به افزایش شناسایی اوتیسم در دختران و زنانی مربوط است که نشانه های آن ها در گذشته کمتر دیده می شد.

تشخیص اوتیسم در زنان بین سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ به طور متوسط سالانه ۱۹ درصد افزایش یافت و بیشترین رشد در دختران نوجوان ثبت شد. در مقابل، روند تشخیص در پسران و مردان ثابت یا کاهشی بود.

گسترش آگاهی عمومی، بهبود شناخت متخصصان، افزایش دسترسی به ارزیابی و جبران نوبت های عقب افتاده دوران کرونا احتمالا در این تغییر نقش داشته اند. با این حال، یافته اصلی روشن است: افزایش آمار ممکن است بیش از آنکه نشانه بیشتر شدن ناگهانی اوتیسم باشد، نتیجه دیده شدن افرادی باشد که سیستم های تشخیصی برای سال ها از کنار آن ها عبور کرده بودند.