یافته جدید درباره پارگی تاندون شانه در افراد بالای ۴۰ سال

درد شانه یکی از شایع ترین دلایل مراجعه به پزشک عمومی و متخصص ارتوپدی است. بسیاری از بیماران پس از انجام MRI و مشاهده واژه هایی مانند «پارگی تاندون» یا «تخریب مفصل» دچار اضطراب شدید می شوند و تصور می کنند که حتما به جراحی نیاز دارند. با این حال، شواهد علمی جدید نشان می دهد که تصویر برداری پیشرفته همیشه به معنای وجود یک مشکل بالینی جدی نیست.

مطالعه ای گسترده که به تازگی منتشر شده، نشان می دهد بخش بزرگی از تغییرات مشاهده شده در MRI می توانند بخشی طبیعی از روند افزایش سن باشند. در ادامه، جزئیات این پژوهش و پیامدهای مهم آن برای بیماران و پزشکان بررسی می شود.

نتایج پژوهش: ناهنجاری در ۹۹ درصد افراد بالای ۴۰ سال

این تحقیق با هدف بررسی شیوع ناهنجاری های تاندون کلاهک گرداننده شانه در جمعیت عمومی انجام شد. پژوهشگران تلاش کردند مشخص کنند چه میزان از یافته های MRI واقعاً با درد مرتبط هستند و چه مقدار از آن ها صرفاً تغییرات وابسته به سن محسوب می شوند.

در این مطالعه، ۶۰۲ فرد بین ۴۱ تا ۷۶ سال مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که ۵۹۵ نفر از آن ها، یعنی حدود ۹۹ درصد، حداقل یک ناهنجاری در تاندون های کلاهک گرداننده داشتند، حتی اگر هیچ علامت یا دردی گزارش نکرده بودند.

مهم ترین یافته های آماری شامل موارد زیر است:

۶۲ درصد دارای پارگی های جزئی تاندون بودند

• ۲۵ درصد دچار تاندینوپاتی یا تغییرات دژنراتیو تاندون بودند.
• بخش قابل توجهی از افراد بدون هر گونه شکایت بالینی، در تصویر برداری غیر طبیعی گزارش شدند.
• میانگین شیوع ناهنجاری با افزایش سن بیشتر می شد.

این داده ها نشان می دهد وجود پارگی یا تغییرات ساختاری در MRI لزوما به معنای وجود یک بیماری فعال یا نیاز فوری به درمان تهاجمی نیست.

بررسی ۱۲۰۴ شانه: تفاوت معناداری میان افراد دارای درد و بدون درد دیده نشد

برای افزایش دقت تحلیل، پژوهشگران در مجموع ۱۲۰۴ شانه را ارزیابی کردند. هدف این بود که مشخص شود آیا یافته های تصویری می توانند میان افراد دارای درد و افراد بدون علامت تمایز ایجاد کنند یا خیر.

نتایج بسیار قابل توجه بود. از میان ۱۰۷۶ شانه ای که هیچ علامتی نداشتند، ۹۶ درصد دارای نوعی ناهنجاری در MRI بودند. در گروه دارای درد نیز ۹۸ درصد موارد ناهنجاری مشاهده شد. پس از تعدیل متغیرهایی مانند سن، جنس و شاخص توده بدنی، تفاوت آماری معناداری میان دو گروه مشاهده نشد.

نکات کلیدی این بخش عبارت اند از:

• شیوع ناهنجاری در هر دو گروه بسیار بالا بود.
• تصویر برداری به تنهایی قادر به تعیین علت درد نبود.
• پارگی تاندون در بسیاری از افراد سالم نیز دیده شد.
• تشخیص صرفا بر اساس MRI می تواند گمراه کننده باشد.

این یافته ها اهمیت معاینه بالینی و ارزیابی عملکرد حرکتی بیمار را دو چندان می کند.

نقش زبان پزشکی در افزایش اضطراب بیماران

یکی از بخش های مهم این مطالعه، بررسی تاثیر نحوه بیان نتایج تصویری بر ذهنیت بیماران بود. پژوهشگران تاکید کردند که استفاده از واژه هایی مانند «پارگی» یا «تخریب» می تواند باعث ترس غیر ضروری و گرایش سریع به جراحی شود.

در حالی که بسیاری از این تغییرات در واقع بخشی از روند طبیعی افزایش سن هستند، زبان تخصصی پزشکی گاهی تصویری از یک آسیب حاد و خطرناک ارائه می دهد. تغییر در شیوه گزارش دهی می تواند تاثیر قابل توجهی بر تصمیم گیری درمانی داشته باشد.

پیامدهای این موضوع شامل موارد زیر است:

• افزایش درخواست های غیر ضروری برای جراحی
• نگرانی و استرس شدید در بیماران بدون نیاز واقعی
• افزایش هزینه های درمانی سیستم سلامت
• کاهش اعتماد به درمان های محافظه کارانه مانند فیزیوتراپی

متخصصان پیشنهاد می کنند به جای تمرکز صرف بر واژه «پارگی»، از تعابیری مانند «تغییرات وابسته به سن» یا «دژنراسیون تدریجی» استفاده شود.

توصیه متخصصان ارتوپدی برای درد شانه

در سرمقاله ای همراه با این پژوهش، دو جراح ارتوپد از University of California تاکید کردند که در موارد درد غیر حاد شانه، رویکرد مرحله ای و محافظه کارانه باید در اولویت قرار گیرد.

بر اساس دستور العمل های به روز ارتوپدی، بسیاری از پارگی های خفیف یا دژنراتیو بدون جراحی قابل مدیریت هستند. درمان اولیه معمولا شامل فیزیوتراپی هدفمند، اصلاح الگوی حرکتی و تقویت عضلات اطراف مفصل است.

پیشنهادهای درمانی رایج عبارت اند از:

• آغاز دوره فیزیوتراپی به مدت چند ماه
• استفاده از داروهای ضد التهاب در صورت نیاز
• اصلاح فعالیت های روزمره و ارگونومی
• انجام MRI تنها در صورت عدم پاسخ به درمان اولیه

این رویکرد با توصیه های انجمن های تخصصی ارتوپدی همسو است که تاکید دارند تصمیم به جراحی باید بر اساس علائم بالینی، محدودیت عملکردی و کیفیت زندگی بیمار اتخاذ شود، نه صرفا بر اساس یافته های تصویری.

جمع بندی

شواهد جدید نشان می دهد که مشاهده ناهنجاری در MRI شانه، به ویژه در افراد بالای ۴۰ سال، پدیده ای بسیار شایع و اغلب بخشی از روند طبیعی افزایش سن است. وجود پارگی تاندون یا تغییرات دژنراتیو در تصویر برداری، لزوما به معنای علت اصلی درد یا نیاز فوری به جراحی نیست.

برای تصمیم گیری درمانی دقیق، ترکیب معاینه بالینی، ارزیابی عملکرد حرکتی، شدت علائم و ترجیحات بیمار ضروری است. تصویر برداری باید ابزار تکمیلی باشد، نه تنها معیار تشخیص.

اگر در گزارش MRI شما واژه هایی نگران کننده ذکر شده است، پیش از تصمیم گیری عجولانه برای جراحی، حتما با پزشک متخصص درباره گزینه های درمان محافظه کارانه و ارزیابی دقیق بالینی مشورت کنید.